sobota, 21 października 2017

Podróż

Le Voyage

À Maxime Du Camp

I

Pour l’enfant, amoureux de cartes et d’estampes,
L’univers est égal à son vaste appétit.
Ah ! que le monde est grand à la clarté des lampes !
Aux yeux du souvenir que le monde est petit !

Un matin nous partons, le cerveau plein de flamme,
Le cœur gros de rancune et de désirs amers,
Et nous allons, suivant le rhythme de la lame,
Berçant notre infini sur le fini des mers :

Les uns, joyeux de fuir une patrie infâme ;
D’autres, l’horreur de leurs berceaux, et quelques-uns,
Astrologues noyés dans les yeux d’une femme,
La Circé tyrannique aux dangereux parfums.

Pour n’être pas changés en bêtes, ils s’enivrent
D’espace et de lumière et de cieux embrasés ;
La glace qui les mord, les soleils qui les cuivrent,
Effacent lentement la marque des baisers.

Mais les vrais voyageurs sont ceux-là seuls qui partent
Pour partir ; cœurs légers, semblables aux ballons,
De leur fatalité jamais ils ne s’écartent,
Et, sans savoir pourquoi, disent toujours : Allons !

Ceux-là dont les désirs ont la forme des nues,
Et qui rêvent, ainsi qu’un conscrit le canon,
De vastes voluptés, changeantes, inconnues,
Et dont l’esprit humain n’a jamais su le nom !

II

Nous imitons, horreur ! la toupie et la boule
Dans leur valse et leurs bonds ; même dans nos sommeils
La Curiosité nous tourmente et nous roule,
Comme un Ange cruel qui fouette des soleils.

Singulière fortune où le but se déplace,
Et, n’étant nulle part, peut être n’importe où !
Où l’Homme, dont jamais l’espérance n’est lasse,
Pour trouver le repos court toujours comme un fou !

Notre âme est un trois-mâts cherchant son Icarie ;
Une voix retentit sur le pont : « Ouvre l’œil ! »
Une voix de la hune, ardente et folle, crie :
« Amour… gloire… bonheur ! » Enfer ! c’est un écueil !

Chaque îlot signalé par l’homme de vigie
Est un Eldorado promis par le Destin ;
L’Imagination qui dresse son orgie
Ne trouve qu’un récif aux clartés du matin.

Ô le pauvre amoureux des pays chimériques !
Faut-il le mettre aux fers, le jeter à la mer,
Ce matelot ivrogne, inventeur d’Amériques
Dont le mirage rend le gouffre plus amer ?

Tel le vieux vagabond, piétinant dans la boue,
Rêve, le nez en l’air, de brillants paradis ;
Son œil ensorcelé découvre une Capoue
Partout où la chandelle illumine un taudis.

III

Étonnants voyageurs ! quelles nobles histoires
Nous lisons dans vos yeux profonds comme les mers !
Montrez-nous les écrins de vos riches mémoires,
Ces bijoux merveilleux, faits d’astres et d’éthers.

Nous voulons voyager sans vapeur et sans voile !
Faites, pour égayer l’ennui de nos prisons,
Passer sur nos esprits, tendus comme une toile,
Vos souvenirs avec leurs cadres d’horizons.

Dites, qu’avez-vous vu ?

IV

Dites, qu’avez-vous vu ?  « Nous avons vu des astres
Et des flots ; nous avons vu des sables aussi ;
Et, malgré bien des chocs et d’imprévus désastres,
Nous nous sommes souvent ennuyés, comme ici.

La gloire du soleil sur la mer violette,
La gloire des cités dans le soleil couchant,
Allumaient dans nos cœurs une ardeur inquiète
De plonger dans un ciel au reflet alléchant.

Les plus riches cités, les plus grands paysages,
Jamais ne contenaient l’attrait mystérieux
De ceux que le hasard fait avec les nuages,
Et toujours le désir nous rendait soucieux !

— La jouissance ajoute au désir de la force.
Désir, vieil arbre à qui le plaisir sert d’engrais,
Cependant que grossit et durcit ton écorce,
Tes branches veulent voir le soleil de plus près !

Grandiras-tu toujours, grand arbre plus vivace
Que le cyprès ? — Pourtant nous avons, avec soin,
Cueilli quelques croquis pour votre album vorace,
Frères qui trouvez beau tout ce qui vient de loin !

Nous avons salué des idoles à trompe ;
Des trônes constellés de joyaux lumineux ;
Des palais ouvragés dont la féerique pompe
Serait pour vos banquiers un rêve ruineux ;

Des costumes qui sont pour les yeux une ivresse ;
Des femmes dont les dents et les ongles sont teints,
Et des jongleurs savants que le serpent caresse. »

V

Et puis, et puis encore ?

VI

Et puis, et puis encore ?  «Ô cerveaux enfantins !

Pour ne pas oublier la chose capitale,
Nous avons vu partout, et sans l’avoir cherché,
Du haut jusques en bas de l’échelle fatale,
Le spectacle ennuyeux de l’immortel péché :

La femme, esclave vile, orgueilleuse et stupide,
Sans rire s’adorant et s’aimant sans dégoût ;
L’homme, tyran goulu, paillard, dur et cupide,
Esclave de l’esclave et ruisseau dans l’égout ;

Le bourreau qui jouit, le martyr qui sanglote ;
La fête qu’assaisonne et parfume le sang ;
Le poison du pouvoir énervant le despote,
Et le peuple amoureux du fouet abrutissant ;

Plusieurs religions semblables à la nôtre,
Toutes escaladant le ciel ; la Sainteté,
Comme en un lit de plume un délicat se vautre,
Dans les clous et le crin cherchant la volupté ;

L’Humanité bavarde, ivre de son génie,
Et, folle maintenant comme elle était jadis,
Criant à Dieu, dans sa furibonde agonie :
« Ô mon semblable, ô mon maître, je te maudis ! »

Et les moins sots, hardis amants de la Démence,
Fuyant le grand troupeau parqué par le Destin,
Et se réfugiant dans l’opium immense !
— Tel est du globe entier l’éternel bulletin. »

VII

Amer savoir, celui qu’on tire du voyage !
Le monde, monotone et petit, aujourd’hui,
Hier, demain, toujours, nous fait voir notre image :
Une oasis d’horreur dans un désert d’ennui !

Faut-il partir ? rester ? Si tu peux rester, reste ;
Pars, s’il le faut. L’un court, et l’autre se tapit
Pour tromper l’ennemi vigilant et funeste,
Le Temps ! Il est, hélas ! des coureurs sans répit,

Comme le Juif errant et comme les apôtres,
À qui rien ne suffit, ni wagon ni vaisseau,
Pour fuir ce rétiaire infâme ; il en est d’autres
Qui savent le tuer sans quitter leur berceau.

Lorsque enfin il mettra le pied sur notre échine,
Nous pourrons espérer et crier : En avant !
De même qu’autrefois nous partions pour la Chine,
Les yeux fixés au large et les cheveux au vent,

Nous nous embarquerons sur la mer des Ténèbres
Avec le cœur joyeux d’un jeune passager.
Entendez-vous ces voix, charmantes et funèbres,
Qui chantent : « Par ici ! vous qui voulez manger

Le Lotus parfumé ! c’est ici qu’on vendange
Les fruits miraculeux dont votre cœur a faim ;
Venez vous enivrer de la douceur étrange
De cette après-midi qui n’a jamais de fin ! »

À l’accent familier nous devinons le spectre ;
Nos Pylades là-bas tendent leurs bras vers nous.
« Pour rafraîchir ton cœur nage vers ton Électre ! »
Dit celle dont jadis nous baisions les genoux.

VIII

Ô Mort, vieux capitaine, il est temps ! levons l’ancre !
Ce pays nous ennuie, ô Mort ! Appareillons !
Si le ciel et la mer sont noirs comme de l’encre,
Nos cœurs que tu connais sont remplis de rayons !

Verse-nous ton poison pour qu’il nous réconforte !
Nous voulons, tant ce feu nous brûle le cerveau,
Plonger au fond du gouffre, Enfer ou Ciel, qu’importe ?
Au fond de l’Inconnu pour trouver du nouveau !

Podróż

Maxime’owi Du Campowi

I

Dziecku, co z uwielbieniem mapy, sztychy bada,
Wszechświat się zda ogromny jak głód, co je trawi.
Ach, Ziemia jest tak wielka w świetle, co z lamp pada!
Oczom pamięci Ziemia tak mała się jawi!

W pewien ranek ruszamy z rozpaloną głową,
Z sercem nabrzmiałym z gorzkich żądz i zawziętości
I kołyszemy, płynąc za falą miarową,
Swą własną nieskończoność na mórz skończoności:

Ten się cieszy, że uciekł z ojczyzny skalanej;
Ten — ze wstrętnej kolebki; inny zaś, co tonie,
Astrolog, w głębi oczu swojej ukochanej,
Od srogiej Kirke, z której zgubne biją wonie.

Upajają się, by się w zwierzęta nie zmienić,
Przestrzenią, światłem, niebem, w którym ogień wzbiera;
Lód ich kąsa, a słońce, które ich rumieni,
Bez pośpiechu z nich piętna pocałunków ściera.

Lecz prawdziwy podróżnik to ten, kto wyrusza,
By wyruszać; balonu lekkość w sercu czuje,
Wołania przeznaczenia nigdy nie zagłusza
I wciąż, nie wiedząc czemu: „Płyńmy!” rozkazuje;

Ten, czyje żądze mają obłoków oblicze,
I komu się śnią niczym rekrutowi działa
Nieprzebrane rozkosze, zmienne, tajemnicze,
Których nazwy myśl ludzka przenigdy nie znała!

II

Wzorem dla nas — o zgrozo! — są kulka i fryga
W swych tanach i podskokach; nawet w snach dręcząca
Ciekawość nam dokucza, nęka nas i ściga
Niczym okrutny Anioł, który smaga słońca.

Swoisty los: cel jego zmienia położenie;
Może, nie będąc nigdzie, wszędzie się znajdować!
Tam Człowiek znaleźć spokój biegnie jak szaleniec,
Co upartą nadzieję zawsze w sercu chowa!

Nasza dusza to szkuner, do Ikarii zmierza;
Głos na mostku rozbrzmiewa: „Zachować przezorność!”
Głos ze stengi w gorący, dziki krzyk uderza:
„Miłość… zaszczyty… szczęście!” — To rafa, potworność!

Każda wysepka, którą wachtowy ogłasza,
Jest Eldoradem, które Los nam obiecywał;
Sposobiąc się do orgii, Wyobraźnia nasza
Tylko skałę przy świetle poranka odkrywa.

O biedny miłośniku brzegów wydumanych!
Czy ma pijany żeglarz w toń wrzucony zginąć,
Czy trzeba skuć odkrywcę Ameryk w kajdany,
Bo złudny ląd dodaje goryczy głębinom?

Tak stary obieżyświat, co się w błocie snuje,
O promienistych rajach z roztargnieniem marzy;
Oczarowanym wzrokiem Kapuę znajduje
Wszędzie, gdzie jakąś norę ogarek rozjarzy.

III

Dziwni podróżni! jakież szlachetne zdarzenia
Zdradza wasz wzrok głęboki niczym oceany!
Pokażcie nam klejnoty z gwiezdnego promienia
Lub eteru z pamięci szkatuł nieprzebranych.

My pragniemy bez pary, bez żagla podróży!
Nanieście nam na duchy, otwarte jak ramy,
By rozjaśnić więzienie, które nas tak nuży,
Odbicia swoich wspomnień i ich panoramy.

Mówcie: coście widzieli?

IV

Mówcie: coście widzieli?  „Krocie gwiazd ze statku;
Widzieliśmy też piaski i wahania fali;
I mimo wielu wstrząsów i nagłych wypadków
Częstośmy, tak jak tutaj, nudę odczuwali.

Gloria słońca nad morza bezkresnym fioletem,
Gloria miast wśród wieczornych słonecznych promieni
Rozniecały nam w sercach niepewną podnietę,
By zanurzyć się w niebie, co się w blasku mieni.

W najprzepyszniejszych miastach, w najszerszych pejzażach
Nigdy nie krył się taki powab tajemniczy
Jak w kształtach, w które chmury przypadek przetwarza,
A żądza przysparzała nam zawsze goryczy!

— Od uciech z większą siłą żądza się rozpiera.
O żądzo, drzewo, które rozkosze nawożą,
Twoja kora grubieje, twardości nabiera,
A gałęzie się bliżej przy słońcu rozłożą!

Wielkie drzewo, czy będziesz rosło nieustannie,
Żywotniejsze niż cyprys? — Do zachłannej teki
Zebraliśmy wam jednak garść szkiców starannie,
Bracia, dla których piękny każdy kształt daleki!

Przed bożyszczami z trąbą biliśmy pokłony;
Przed tronami zdobnymi w szlachetne kamienie;
Przed pałacami, których przepych niezmierzony
Byłby waszych bankierów niszczącym marzeniem;

Widzieliśmy odzienie, które wzrok uwodzi,
Kobiety o paznokciach i zębach brązowych
I uczonych sztukmistrzów, po których wąż chodzi.”

V

I co jeszcze, co jeszcze?

VI

I co jeszcze, co jeszcze?  „O dziecinne głowy!

Byśmy nie zapomnieli sprawy kardynalnej:
Widzieliśmy, nie pragnąc, na lewo i prawo,
Od góry aż do dołu drabiny fatalnej
Nieśmiertelnego grzechu sztukę nieciekawą:

Kobieta — niewolnica głupia, dumna, licha,
W miłość własną ni śmiechu, ni wstrętu nie wkłada;
Mąż — tyran, żarłok, zwierzę, co na pieniądz czyha,
Niewolnik niewolnicy, nurt, co w rynsztok wpada;

Radosny kat; męczennik, który we łzach tonie;
Dodające krwi smaku i zapachu gody;
Jad władzy, co osłabia despotę na tronie,
I rozkochane w biczu nikczemnym narody;

Każda z wielu religii do nieba podąża —
Podobne są do naszej; Świętość tak się mości,
Jak wybredniś w posłaniu z puchu się pogrąża,
W gwoździach i włosiennicy łaknąc przyjemności;

Ludzkość bez przerwy gada, spita swym geniuszem,
I z tym samym, co niegdyś, teraz obłąkaniem
Woła do Boga, cierpiąc agonii katusze:
«Przeklinam cię, mój bliźni! bądź przeklęty, panie!»

I najmniej głupi, Szału kochankowie śmiali,
Rzuciwszy odgrodzony przez Los bezlik stada
W oparach ogromnego opium się schowali!
— Takie wiecznie glob cały sprawozdanie składa.”

VII

Gorzka jest wiedza, którą ten rejs nas obdarza!
Świat ciasny, jednostajny, co nic się nie zmienia,
Dziś, wczoraj, jutro, zawsze obraz nasz odtwarza:
Pośród pustyni nudy oazę strwożenia!

Czy trzeba płynąć? czekać? Stój, gdy staniu sprostasz;
Płyń, jeśli trzeba płynąć. Ten gna, tamten siada,
By czujny i nieszczęsny wróg zmylony został,
Czas! Bywają biegnący bez wytchnienia — biada!

— Ci do Żyda Wiecznego Tułacza podobni
Lub apostołów, którym wozu, statku mało,
By przed niecnym sieciarzem uciec; są osobni,
Którym się go uśmiercić z kołyski udało.

Gdy wreszcie jego stopa na grzbiecie nam stanie,
Będziemy mogli ufać i „Dalejże!” wzywać;
Z włosem przez wiatr rozwianym, patrząc na otchłanie,
Tak samo jak w przeszłości w stronę Chin wypływać;

Niczym młodzi podróżni o sercach radosnych
Udamy się w wyprawę po Ciemności toni.
Czy słyszycie tych głosów wdzięcznych a żałosnych
Śpiew: „Tędy, wszyscy, którzy chcą jeść pełen woni

Lotos! Cudne owoce, których sobie życzą
Wasze złaknione serca, właśnie tu się zbiera;
Przychodźcie się upajać niezwykłą słodyczą
W to popołudnie, które nigdy nie zamiera!”

Po tonie zgadujemy, które to jest z rojeń;
Sięgają ku nam ręce Pyladesów z dali.
„Płyń, by pokrzepić serce, do Elektry swojej!”
— Mówi nam ta, którejśmy nogi całowali.

VIII

Nadszedł czas! Płyńmy, Śmierci, stary kapitanie!
Ten kraj nas nuży, Śmierci! Czas kotwicę podnieść!
Choć czarny jak atrament przestwór i otchłanie,
W naszych sercach — ty znasz je — palą się pochodnie!

Swą krzepiącą truciznę lej, by w nas pociekła!
My chcemy — tak ten ogień rozpala nam głowę —
Rzucić się w głąb — nieważne: Nieba albo Piekła,
By w głębi Nieznanego znaleźć coś, co nowe!

piątek, 11 sierpnia 2017

Sen dociekliwego

Le Rêve d’un curieux

À F. N.

Connais-tu, comme moi, la douleur savoureuse,
Et de toi fais-tu dire : « Oh ! l’homme singulier ! »
— J’allais mourir. C’était dans mon âme amoureuse,
Désir mêlé d’horreur, un mal particulier ;

Angoisse et vif espoir, sans humeur factieuse.
Plus allait se vidant le fatal sablier,
Plus ma torture était âpre et délicieuse ;
Tout mon cœur s’arrachait au monde familier.

J’étais comme l’enfant avide du spectacle,
Haïssant le rideau comme on hait un obstacle…
Enfin la vérité froide se révéla :

J’étais mort sans surprise, et la terrible aurore
M’enveloppait. — Eh quoi ! n’est-ce donc que cela ?
La toile était levée et j’attendais encore.

Sen dociekliwego

Dla F. N.

Czy jak ja zaznawałeś rozkosznych katuszy?
Czy mówi: „dziwny człowiek!”, kto się z tobą styka?
— Miałem umierać. Czułem w kochającej duszy
Swoistą mękę: wstręt się z pragnieniem spotykał

I lęk z żywą nadzieją, bunt zaś się wygłuszył.
Im w złowieszczej klepsydrze szybciej piasek znikał,
Tym mnie ból pieszczotliwy zagorzalej kruszył;
Ze znajomego świata mój duch się wymykał.

Łaknąłem widowiska niczym chłopak młody,
Co nie znosi kurtyny jak wszelkiej przeszkody…
Wtem prawda wyszła na jaw w swej mrożącej sile:

Umarłem bez zdziwienia; świtanie złowieszcze
Otuliło mnie. — Cóż to? Czy to tylko tyle?
Kurtyna się podniosła; ja czekałem jeszcze.

piątek, 4 sierpnia 2017

Koniec dnia

La Fin de la journée

Sous une lumière blafarde
Court, danse et se tord sans raison
La Vie, impudente et criarde.
Aussi, sitôt qu’à l’horizon

La nuit voluptueuse monte,
Apaisant tout, même la faim,
Effaçant tout, même la honte,
Le Poëte se dit : « Enfin !

Mon esprit, comme mes vertèbres,
Invoque ardemment le repos ;
Le cœur plein de songes funèbres,

Je vais me coucher sur le dos
Et me rouler dans vos rideaux,
Ô rafraîchissantes ténèbres ! »

Koniec dnia

Pod bladawym, zimnym słońcem
Bezwstydne Życie wciąż biega,
Tańczy i skacze wrzeszczące.
Poeta zaś, gdy spostrzega,

Że rozkoszna noc już wschodzi,
By wszystko, nawet wstyd zatrzeć,
Wszystko, nawet głód złagodzić,
Szepcze: „Nareszcie! Czas nadszedł!

Spoczynku pragnie szalenie
Mój umysł i wszystkie kości.
Z posępnym w sercu rojeniem

Będę, śpiąc na wznak w ciemności,
Wśród waszych zasłon się mościł,
Mroki tchnące orzeźwieniem!”

piątek, 28 lipca 2017

Śmierć artystów

La Mort des artistes

Combien faut-il de fois secouer mes grelots
Et baiser ton front bas, morne caricature ?
Pour piquer dans le but, de mystique nature,
Combien, ô mon carquois, perdre de javelots ?

Nous userons notre âme en de subtils complots,
Et nous démolirons mainte lourde armature,
Avant de contempler la grande Créature
Dont l’infernal désir nous remplit de sanglots !

Il en est qui jamais n’ont connu leur Idole,
Et ces sculpteurs damnés et marqués d’un affront,
Qui vont se martelant la poitrine et le front,

N’ont qu’un espoir, étrange et sombre Capitole !
C’est que la Mort, planant comme un soleil nouveau,
Fera s’épanouir les fleurs de leur cerveau !

Śmierć artystów

Ileż razy mam z brzękiem trząść kaduceuszem,
Czoło karykatury całując tuż potem?
By mistycznego celu nie chybić na jotę,
Ile strzał, mój kołczanie, wpierw zmarnować muszę?

Na subtelne podstępy zużyjemy duszę
I obalimy szkielet wielu rzeźb z łoskotem,
Nim uda się nam ujrzeć tę wielką Istotę,
Której szatańsko pragnąc, cierpimy katusze!

Są tacy, co się ze swym minęli Idolem;
Ci wyklęci rzeźbiarze, których hańba plami,
Ciągle się w pierś i czoło bijący pięściami,

Żyją jedną nadzieją, mrocznym Kapitolem:
Że od Śmierci, gdy wzejdzie jak poranne słońce,
Wreszcie im się rozwiną kwiaty mózgów śpiące!

sobota, 22 lipca 2017

Śmierć nędzarzy

La Mort des pauvres

C’est la Mort qui console, hélas ! et qui fait vivre ;
C’est le but de la vie, et c’est le seul espoir
Qui, comme un élixir, nous monte et nous enivre,
Et nous donne le cœur de marcher jusqu’au soir ;

À travers la tempête, et la neige, et le givre,
C’est la clarté vibrante à notre horizon noir ;
C’est l’auberge fameuse inscrite sur le livre,
Où l’on pourra manger, et dormir, et s’asseoir ;

C’est un Ange qui tient dans ses doigts magnétiques
Le sommeil et le don des rêves extatiques,
Et qui refait le lit des gens pauvres et nus ;

C’est la gloire des Dieux, c’est le grenier mystique,
C’est la bourse du pauvre et sa patrie antique,
C’est le portique ouvert sur les Cieux inconnus !

Śmierć nędzarzy

To Śmierć pociesza — biada! — i Śmierć życiu służy;
To cel żywota oraz nadzieja prawdziwa,
Która nas jak eliksir unosi i durzy,
I serce nam do marszu aż po zmrok porywa;

Pośród śniegu i lodu, i szronu, i burzy
Na czarnym widnokręgu to poświata żywa,
Wpisana w księgę słynna karczma, gdzie w podróży
Będzie można się najeść, spać i odpoczywać;

To Anioł, który trzyma w palcach magnetycznych
Sen oraz podarunek marzeń ekstatycznych,
I który ściele łoże biednym i obdartym;

To chwała Bogów oraz mistyczna skarbnica,
Trzos nędzarza i jego rodzima dzielnica,
To przedsionek do Niebios nieznanych otwarty!

sobota, 15 lipca 2017

Śmierć kochanków

La Mort des amants

Nous aurons des lits pleins d’odeurs légères,
Des divans profonds comme des tombeaux,
Et d’étranges fleurs sur des étagères,
Écloses pour nous sous des cieux plus beaux.

Usant à l’envi leurs chaleurs dernières,
Nos deux cœurs seront deux vastes flambeaux,
Qui réfléchiront leurs doubles lumières
Dans nos deux esprits, ces miroirs jumeaux.

Un soir fait de rose et de bleu mystique,
Nous échangerons un éclair unique,
Comme un long sanglot, tout chargé d’adieux ;

Et plus tard un Ange, entr’ouvrant les portes,
Viendra ranimer, fidèle et joyeux,
Les miroirs ternis et les flammes mortes.

Śmierć kochanków

Nasze łóżka wypełniać będzie woń rozmyta,
A otomany będą jak grób zagłębione;
Na półkach rzadkich kwiatów mnogość porozkwita,
Co dla nas pod piękniejszym wzrosną nieboskłonem.

Jak dwie wielkie pochodnie zaczerpną do syta
Nasze dwa serca ciepła tych kwiatów przed zgonem,
A ich podwójna jasność zostanie odbita
Przez nasze bliźnie duchy, te lustra zdwojone.

W pewien wieczór, mistycznie niebiesko-różowy,
Damy sobie nawzajem rozbłysk wyjątkowy,
Podobny obarczonym pożegnaniem łkaniom;

Wkrótce potem, z oddaniem i uszczęśliwieniem,
Uchylając podwoje, przyjdzie do nas Anioł,
By wskrzesić mgliste lustra i martwe płomienie.

sobota, 8 lipca 2017

Litania do Szatana

Les Litanies de Satan

Ô toi, le plus savant et le plus beau des Anges,
Dieu trahi par le sort et privé de louanges,

Ô Satan, prends pitié de ma longue misère !

Ô Prince de l’exil, à qui l’on a fait tort,
Et qui, vaincu, toujours te redresses plus fort,

Ô Satan, prends pitié de ma longue misère !

Toi qui sais tout, grand roi des choses souterraines,
Guérisseur familier des angoisses humaines,

Ô Satan, prends pitié de ma longue misère !

Toi qui, même aux lépreux, aux parias maudits,
Enseignes par l’amour le goût du Paradis,

Ô Satan, prends pitié de ma longue misère !

Ô toi qui de la Mort, ta vieille et forte amante,
Engendras l’Espérance, — une folle charmante !

Ô Satan, prends pitié de ma longue misère !

Toi qui fais au proscrit ce regard calme et haut
Qui damne tout un peuple autour d’un échafaud,

Ô Satan, prends pitié de ma longue misère !

Toi qui sais en quels coins des terres envieuses
Le Dieu jaloux cacha les pierres précieuses,

Ô Satan, prends pitié de ma longue misère !

Toi dont l’œil clair connaît les profonds arsenaux
Où dort enseveli le peuple des métaux,

Ô Satan, prends pitié de ma longue misère !

Toi dont la large main cache les précipices
Au somnambule errant au bord des édifices,

Ô Satan, prends pitié de ma longue misère !

Toi qui, magiquement, assouplis les vieux os
De l’ivrogne attardé foulé par les chevaux,

Ô Satan, prends pitié de ma longue misère !

Toi qui, pour consoler l’homme frêle qui souffre,
Nous appris à mêler le salpêtre et le soufre,

Ô Satan, prends pitié de ma longue misère !

Toi qui poses ta marque, ô complice subtil,
Sur le front du Crésus impitoyable et vil,

Ô Satan, prends pitié de ma longue misère !

Toi qui mets dans les yeux et dans le cœur des filles
Le culte de la plaie et l’amour des guenilles,

Ô Satan, prends pitié de ma longue misère !

Bâton des exilés, lampe des inventeurs,
Confesseur des pendus et des conspirateurs,

Ô Satan, prends pitié de ma longue misère !

Père adoptif de ceux qu’en sa noire colère
Du paradis terrestre a chassés Dieu le Père,

Ô Satan, prends pitié de ma longue misère !

Prière

Gloire et louage à toi, Satan, dans les hauteurs
Du Ciel, où tu régnas, et dans les profondeurs
De l’Enfer, où, vaincu, tu rêves en silence !
Fais que mon âme un jour, sous l’Arbre de Science,
Près de toi se repose, à l’heure où sur ton front
Comme un Temple nouveau ses rameaux s’épandront !

Litania do Szatana

Najmędrszy, najpiękniejszy w Aniołów czeladzi,
Boże odarty z chwały, którego los zdradził,

Nad moją długą nędzą zmiłuj się, Szatanie!

O pokrzywdzony Książę, co wygnaniem władasz
I wstajesz wciąż silniejszy, gdy w klęsce upadasz,

Nad moją długą nędzą zmiłuj się, Szatanie!

Ty, wszechwiedzący królu skrytych w ziemi rzeczy,
Życzliwy koicielu wszelkich trwóg człowieczych,

Nad moją długą nędzą zmiłuj się, Szatanie!

Ty, co nawet pariasów i trądem dotkniętych
Uczysz, miłość w nich budząc, Raju smaków świętych,

Nad moją długą nędzą zmiłuj się, Szatanie!

Ty, coś ze starą Śmiercią, swoją faworytą,
Począł trzpiotkę Nadzieję, rozumu wyzbytą!

Nad moją długą nędzą zmiłuj się, Szatanie!

Ty, co dajesz wyrzutkom ów wzrok pełen dumy,
Co potępia z szafotu zgromadzone tłumy,

Nad moją długą nędzą zmiłuj się, Szatanie!

Ty, który znasz tajemne każde zagłębienie,
Gdzie Bóg zawistny ukrył szlachetne kamienie,

Nad moją długą nędzą zmiłuj się, Szatanie!

Ty, czyje jasne oko zna składy bezdenne,
W których śpią pogrzebane kruszce drogocenne,

Nad moją długą nędzą zmiłuj się, Szatanie!

Ty, który lunatykom błądzącym wśród dachów
Zasłaniasz dłonią przepaść, by nie czuli strachu,

Nad moją długą nędzą zmiłuj się, Szatanie!

Ty, co kości pijaka, gdy w rynsztoku leży,
Zmiękczasz magią, nim koń go kopytem uderzy,

Nad moją długą nędzą zmiłuj się, Szatanie!

Ty, co — by słabych ludzi w cierpieniu pocieszać —
Nauczyłeś nas siarkę i saletrę mieszać,

Nad moją długą nędzą zmiłuj się, Szatanie!

Ty, przebiegły wspólniku, co czoło bogacza,
Bezecnego Krezusa, swym piętnem naznaczasz,

Nad moją długą nędzą zmiłuj się, Szatanie!

Ty, co w oczy i w serce każdej kurtyzany
Wkładasz miłość łachmanów i kult krwawej rany,

Nad moją długą nędzą zmiłuj się, Szatanie!

Wynalazcom latarnio, wygnańcom podporo,
Spowiedniku wisielcom i konspiratorom,

Nad moją długą nędzą zmiłuj się, Szatanie!

Przybrany ojcze wszego ludzkiego rodzaju,
Przez Boga Ojca w gniewie wygnanego z raju,

Nad moją długą nędzą zmiłuj się, Szatanie!

Modlitwa

Cześć i chwała, Szatanie, tobie w wysokościach
Nieba, gdzie królowałeś, oraz w głębokościach
Piekła, gdzie, pokonany, rozmyślasz w milczeniu!
Spraw, niech ma dusza w Drzewa Wiadomości cieniu
Spocznie z tobą, gdy jego pędy nad twą skronią
Znów jak nowa Świątynia rozpięte się skłonią!